“Yıllar geçti” desem…
Evet.
Gerçekten çok yıllar geçti.
Şükür ki geçti.
Ama ilginç olan şu:
O gün karar verdiğimdeki ben ile bugünkü ben arasında aslında çok büyük bir fark yok.
Belki de o evlilik bana en büyük hayat dersimi verdi.
İnsan bazen yaşadıklarıyla büyüyor.
Buraya kadar okuduysanız artık birbirimizi biraz anlayabiliyoruz sanırım.
Ve artık şunu biliyorum:
Yalnız değilim.
Bu Hikâyeyi Neden Anlattım?
Bir mülakat sorusu.
Geçenlerde bir mülakata girdim.
Üniversiteyi evlendikten sonra tamamlamıştım ve puanlarım çok da yüksek değildi.
Ama ayrıldıktan sonra…
Puanlarım yükseldi.
Cildim tazelendi, gerginliklerimiden uzaklaşmak hayatımdaki enerjiyi güzelleştirdi.
Bazı kararlar aldım ama en önemlisi uygulayabildim.
Mülakatta bana bir soru soruldu:
“Neden daha önce notlarınız düşükmüş de sonra yükselmiş?”
Bir an düşündüm.
Sonra şöyle cevap verdim:
“Okumanın kıymetini insan o yaşlarda pek anlayamıyor.
Ben yeni yeni öğrendim.”
Gülüştük.
Sonra birisi şöyle dedi:
“Şaşırtıcı bir başarı hikâyesi.”
Hayatın Bana Öğrettiği En Önemli Şey
Bugün geriye baktığımda şunu çok net söyleyebilirim:
Seni ileriye taşımayan,
Seni geriye götüren hiçbir şeyin hayatında yeri olmamalı.
Bu bir insan olabilir.
Bir alışkanlık olabilir.
Bir korku olabilir.
Ama insan bazen bunu anlamak için yıllar harcıyor.
Ben bu yoldan çok şey öğrenerek çıktım.
Kendimi dinlemeyi öğrendim.
Ayağa kalkmayı öğrendim.
Yeniden başlamayı öğrendim.
Ve bugün hâlâ öğrenmeye devam ediyorum.
Belki de yaşadıklarımın en güzel tarafı bu oldu.
İnsanın kendini yeniden keşfedebilmesi.
