Artık Sustum.
Bir noktadan sonra sustum.
Gerçekten sustum.
Eskisi gibi kavga etmiyordum artık.
Tartışmıyordum da.
Bir süre sonra onunla ilgili hiçbir şey umurumda bile olmaz oldu.
İnsanın hayatında biri varken görünmez olmak…
İşte bu çok ağır bir duygu.
Bunu kabul etmem kolay olmadı.
Yıllarım geçti.
Yalnızlık bazen sessiz gelir.
Kavga yoktur.
Tartışma yoktur.
Sadece sessizlik vardır.
Ve o sessizliğin içinde insan yavaş yavaş kendini kaybetmeye başlar.
Ben de öyle oldum.
Bir gün iş seyahati için yola çıktım.
Orada beklemediğim zor bir durumla karşılaştım ve bir anda yeniden güçlü olmak zorunda kaldım.
Bazen hayat seni hazırlıksız yakalar ama yine de güçlü görünmek zorunda kalırsın.
O zor anların içinde bir iş yeri sahibi ve çalışanları bana çok yardımcı oldu.
Hiç tanımadığın insanların gösterdiği iyilik haline şaşırmış olmak bile çok ilginç.
Ama uçağa bindiğimde bütün gerginlik üzerime çöktü.
Stresten adım atacak gücüm kalmamıştı.
Düşmüştüm.
Ama kimseyi haberdar edememiştim.
Telefonumun şarjı da bitmek üzereydi.
O an sadece şunu düşündüm:
“Eşim gelir beni alır… eve gidince bugünü unuturum.”
Aradım.
Gelir misin? Dedim,
Gelmedi.
Evin önüne gelmiştim.
Yukarı çıkacak gücüm yoktu.
Elimdeki eşyaları taşıyamıyordum.
Telefon açtım ve sadece şunu söyledim:
“Evin önündeyim. Aşağıda bekliyorum.”
Gelmedi.
Ve o an şunu fark ettim.
Daha doğrusu o gerçekle bir kere daha yüzleştim.
“Ben zaten yalnızdım!”
…
