Hayatta bazı dönemler vardır…
İnsan farkında olmadan kendini kaybetmeye başlar.
Benim için de öyle oldu.
Bir zamanlar kendine çok güvenen biri olarak, bir gün aynaya baktığımda tanıyamadığım birini gördüm.
Sanki o kişi ben değildim.
Eskiden kendine özenen, hayatı seven, mutlu olmanın yollarını arayan biriydim.
Ama zamanla bunların hepsini bir kenara bırakmıştım.
Sabah işe gidiyor, akşam eve dönüyor, günleri sadece geçirmek için yaşıyordum.
İnsan bazen hayatın içinde kaybolduğunu çok geç fark ediyor.
Bu Nokta da Yalnızlık İnsana Çok Şey Öğretiyor
Yalnızlık ilk başta insana ağır geliyor.
Ama sonra fark ediyorsun ki yalnızlık aslında bir öğretmen gibi.
Sana şu soruları sorduruyor:
- Ben gerçekten ne istiyorum?
- Neden mutlu değilim?
- Kendimi ne zaman kaybettim ?
Bu sorular kolay değil.
Ama insan kendini tanımaya başladığında hayatın değişmeye başladığını fark ediyor.
Bir gün uzun bir yürüyüşten sonra kendi kendime şunu söyledim:
“Bu böyle devam edemez.”
Hayatta mutlu olmak için bazen büyük değişiklikler değil, küçük adımlar gerekiyor.
Ben de küçük adımlar atmaya başladım.
Önce kendime zaman ayırdım.
Uzun yürüyüşler yaptım.
Sessizce düşünmeye başladım.
Kendimi dinlemeye başladım.
Belki de ilk defa gerçekten kendimi dinliyordum.
O dönem bana çok şey öğretti.
Şunu anladım:
- İnsan bazen kendine fazla güvenir ve hatalarını göremez!
- Hayat bazen seni durdurur ve düşünmeye zorlar
- Ama her zorluk aslında bir hayat dersi bırakır.
Benim için de öyle oldu.
Belki de o zor günler olmasaydı, kendimi tanımayı hiç öğrenemeyecektim.
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:
İnsan bazen kaybolmadan kendini bulamıyor.
Ben de kayboldum.
Ama o kayboluşun içinde kendimi yeniden tanımaya başladım.
Belki de hayatın en önemli yolculuğu budur:
İnsanın kendini bulma yolculuğu.
…
