Ben zaten yalnızdım.
Ama artık tahammül edecek gücüm kalmamıştı.
Günlerden bir gün benim için bir sayfa kapandı.
O tartışmak istedi.
Olayı büyütmek istedi.
Ama neden ayrıldığımızı bile tam olarak anladığından emin değilim.
Ben ise artık dönmeyeceğimi biliyordum.
Birkaç hafta içinde…
Bir kere bile kavga etmeden, sessiz sedasız bir şekilde ayrıldık.
O günler çok düşündüm.
Çok ölçtüm.
Çok tarttım.
Ama artık emindim.
Bundan sonrası hem kendime, hem ona, hem de çocuğuma haksızlıktı.
Eğer bir ilişkide talep ettiğin hiçbir şey yoksa…
Eğer ceketini alıp çıkan aslında hep sensen…
O zaman ayrılmak o kadar da zor olmuyor.
Bizim için de öyle oldu
Yıllar Sonra
Bugün…
Üzerinden yıllar geçti.
Geçmişe duyduğum hiçbir özlem yok.
Onunla ilgili hatırladığım hiçbir kötü anım da yok.
Bedduam yok.
Duam şu ki, onun da olmasın.
Ben yaşadıklarımdan çok şey öğrendim.
Öğrenmeyi öğrendim.
Kendimi dinlemeyi öğrendim.
Nefes almayı öğrendim.
Bakmakla görmek arasındaki farkın ne demek olduğunu öğrendim.
Belki dışarıdan bakınca kaybetmiş gibi görünüyorum.
Ama aslında çok şey kazandım.
Bugünkü halimden memnunum.
Daha iyi olmak için…
Daha iyi bir anne olmak için…
Daha iyi bir insan olmak için elimden gelenin fazlasını yapmaya hazırım.
Çünkü artık şunu biliyorum:
İnsan hata yapabilir.
Yanlış yapabilir.
Ama bu dünyanın sonu değildir.
Her zaman yeniden başlamak mümkündür.
Küçük Ama Önemli Bir Değişim
Eskiden kıyafetlerim hep siyahtı.
Bunun farkında bile değildim.
Sonra ilk önce şunu öğrendim:
Rengini değiştirmeyi.
Belki de hayat bazen böyle başlıyor.
Küçük bir değişimle…
