Haksızlığa uğradığınızda. 

Çok bunaldığınızda. 

İşler içinden çıkılamaz bir hal aldığında ne yaparsın?..

Hakkınız yenir. 

İçiniz acır ve o sırada şu cümlede gün yüzüne çıkar: “Ona/onlara hakkımı helal etmiyorum!” 

Öfkelendin sözler söyledin yetmedi. 

Sinirlendin ağladın geçmedi. 

Her şey ama her şey üst üste geldi ve sen küçücük kaldığını hissettin. 

Ne yaparsın? 

Bazen kendimize haksızlık ederiz. 

Neden bu hassaslık? Benim kalbim neden çabuk kırılıyor diye düşünürüz ya. 

O bile değil. 

Kalbimiz çelikten, zırhtan. 

Ama, bu zaman sandığımız gibi bir zaman değil. 

Kimse göründüğü gibi değil. 

Bir hüzün çöktü yüreğime.

Göz görmez oldu, dil söylemez, kalp duymaz…

Sanki içimde bir kapı kapandı da, nereye gitsem yol bulamaz oldum.

Kalbim kırıktı; sebebi yoktu, tarifi yoktu.

Yalnızca derin bir ağırlık gibi çöktü uykularıma.

Ruhum yoruldu da, sanki bedenime yük gibi bırakıldı.

Bir hüzün çöktü yüreğime.

Boğazın düğümlenir, gözünün ucuna kadar gelir ama

yine de akmaz yaş.

Bir hüzün çöktü yüreğime.

Kalbimin acısını duyuyorum;

görüyorum.

Dar bir kıskacın içinde kalmış gibiyim.

Boğazım düğümleniyor.

Ve ben sadece… susuyorum.