8 Şubat 2025 Cumartesi

Sessizlik

Boğazımda bir yumru. 
Kalbimde geçmek bilmeyen bir hüzün. 
Şairin sonunu bir türlü getiremediği şiirinin mısraları gibiyim. 
Rüzgarın esintisini göğsümde hissediyorum. 
Geleni karşılarım ama uğurlarken kalbimi götürürse diye de korkuyorum. 
Gözlerimden zamanlı zamansız süzülen yaşlar iyi hissettiriyor. 
Kendimle yürüyüşlerim uzun sohbet edişlerim olsa da kalbim hala çocuk. 
Söz geçiremiyorum.

Ben Bilirim Sanıyordum: Kendimle Yüzleştiğim Günler

Her zaman kendine güvenen bir insan oldum. Belki de fazla güvenen… Bazen bu güven, attığım adımlarda destek almamaya sebep oldu. Bazen dik b...