4 Haziran 2017 Pazar

İmtihan

Doğum iznine ayrılmadan önce en büyük isteklerimden biri evde ayaklarımı uzatıp çayımı kahvemi elime alıp bilgisayar, kitaplık ucunda pineklemekti.
Hayırlısını istemek o kadar önemli ki ...
İzne ayrılışımın 4. Haftasına geldim.
Günlerim preeklampsi korkusu ile geçiyordu. Elimde tansiyon aleti ile geziyordum. Dışarı çıkma sebebim ise ya anneme yada doktora gitmekti ...
40. Haftaya geldik elhamdülillah.
Durumum değişmedi ama gündemim değişti.
Hayatım da tarif edemediğim bir çok duyguyu aynı anda yaşıyorum.
Kelimeleri bir araya getirip cümle kurmaya korkuyorum.
Eşimin rahatsızlığının adını duyduğumdan beri ne uyku, ne doktor, ne doğum hiç bir şey düşünemiyorum.
En büyük ilacım dua.
Dua ile ayakta duruyorum.
Doktorun, doğumuna en fazla 3 hafta kalmış birinin eşinin gözlerinin içine bakarak kurduğu cümleleri, bize karşı bakışlarını...
Ve eşimin, biz bebek bekliyorduk hala rüyada gibiyim dediğini  hiç unutmayacağım..
Bir kaç hafta içerisinde unutamayacağım çok şey yaşadım.
Rabbim yaşadıklarımızı unutturacak daha büyük acılar vermesin.
Önümüzde uzun bir tedavi sürecimiz var...
Ama onun dışında bizi nelerin beklediğini elbette bilmiyoruz.
Sadece dua edip bekliyoruz...
Allah tüm hastalara içinde de eşime şifa versin sağlık, sıhhat versin inşallah...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Gönlünden geldiği gibi!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...