26 Şubat 2016 Cuma

Kanadı Kopan Kahraman

Baktığın zaman sende birilerinin kahramanısındır aslında.
Belki bir arkadaşının, belki annenin veya babanın ya da bir hayvanın...

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellâl iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, günlerden bir gün; ülkelerden birinde ailesi ile birlikte 'Kahraman!' adında bir genç yaşarmış. Bu genç çok gezer, az uyur ve gittiği her kasabada halkın gözdesi olur, birilerinin hayatlarını kolaylaştırmaya vesile olurmuş. Derede çamaşır yıkayan, çeşmeden su taşıyan, tarlada çalışan genç kızların ve gören, duyan herkesin yüreğini okşayan bir güzelliği varmış Kahraman'ın. Dillere destan olan temiz kalbi, ay gibi parlak, su gibi berrak olan güzel yüzü ve upuzun boyu ile görenleri hayran, göremeyenleri ise merakta bırakırmış.

Kahraman etrafında olan onca insana rağmen sevdasına tutulduğu, aşık olduğu kızı görünce yüzü aydınlanır ve gözleri ışıl ışıl olurmuş. Etrafta bu durumu hisseden bazı insanlar varmış ama bu aşk onlar için o kadar imkansız görünüyormuş ki dile getirmeye, isimlerini yan yana söylemeye korkarlarmış.
...
Burada kalmış hikayem.
Taa 2012 yılının Mayıs ayında karalamışım bu satırları.
Minik yeğenime canım Şevval'ime anlattığım için, olur ya ilerde bir gün açar okur belki,
'Canım teyzem, güzel teyzem' der, iyi ki varmış diyip dua eder diye not etmişim :)
Devamını da 2016 yılının şubat ayında getireyim madem ^^
...
Sonra bir gün Kahraman'ın hayatında var olan insanların korkuları gerçek olmuş. Allah onları korktukları ile imtihan etmiş. Kahraman sevdasından vaz geçip, sevdiği insanı yarı yolda bırakmış. Hayat buymuş evet ama güven verip, sevgi aşıladıktan sonra da bir insanı yarı yolda bırakmak kahramanlara yakışmazmış. Sevdasına sırtını döndüğü zamanın üzerinden yıllar gelmiş geçmiş. Gel zaman git zaman uzun süre ortadan kaybolan Kahraman'ın hayatından köye haberler ulaşmaya başlamış. Ve köy halkı öğrenmiş ki.. Kahraman, Kahramanlığından gitmiş, kırılmış kolu kanadı. Yarım kalmış kendine. Çok üzülmüş evet ama gidişinin, sevdasından vazgeçişinin de bir sebebi varmış. Sevdiği kızın babası sert görünümlü bir köy ağasıymış. Kahraman'ı sevdiği insanların canıyla, malıyla tehdit etmeye başlayınca, dayanamayıp gitmek zorunda kalmış. Yarım kalmış, kanadı kırılmış belki ama gittiği yerde insanlara yardım etmekten vazgeçmemiş. Sevgisine olan sadakatine zarar vermemiş. Bencilce yaşayıp sadece kendini düşünmemiş.


Diye devam etmiştim..
Şevval küçüktü anlamamıştı belki ama, eminim o da benim gibi aklında bir yerlere not etmişti ^.^




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Gönlünden geldiği gibi!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...